Float

Leonardo del Tasso – Beweinung Christi – Lamentation over the dead Christ – 1480 – burnt clay with 19th century painting



Het wordt steeds sterker; de mate van genieten in een museum voor moderne kunst weegt niet op tegen het plezier dat ik beleef in een museum met oude meesters.
Gisteren heb ik een hele middag in het Bode Museum rondgelopen, -de musea zijn sinds vrijdag weer open- en gelukkiger kun je me bijna niet krijgen. Het Bode Museum, aan de kop van het Museum Insel, huisvest voornamelijk beeldhouwkunst uit de late middeleeuwen, in overgang naar de renaissance. Duitsland noemt dat de Spätgotik en daaraan is in de Gemäldegalerie een nieuwe tentoonstelling gewijd, waar ik woensdag naar toe kan. Daarin beperken ze zich tot werk dat gemaakt is tussen 1430 en 1500.
Dit museum is een beetje ouderwets, nog niet ten prooi gevallen aan recente verbouwingen. De meneer van de garderobe heeft een straalkacheltje bij zijn voeten en de jas reik je aan door een veel te klein raampje.
Ik zou tientallen beelden kunnen laten zien die ik nauwkeurig bekeken heb. Veel beroemder en belangrijker en ook wel mooier dan deze pietà, van een mij onbekende beeldhouwer Leonardo del Tasso.

De dode Jezus op de schoot van Maria is omgeven door zijn meest geliefde apostel Johannes en Maria Magdalena, met hun betraande gezichten. Dat zie je vaak. Maar wat ik nooit eerder zag is dat Jezus leek te zweven. Wat heilig is, raak je niet aan. Ik kon niet dichtbij genoeg komen om te zien of het lichaam van Christus ook Maria’s schoot niet raakt, haar handen zijn gevouwen en blijven weg van het koude, stijf geworden lichaam. Zijn rechterarm hangt ook nét boven haar knie. De handen van Maria Magdalena en Johannes volgen de vormen, maar blijven op afstand. Er is een ander beeld, van Riemenschneider, waar Sint Lukas zijn net geschreven evangelie ook niet aanraakt, er zit expres een stuk van zijn mantel tussen het boek en zijn hand.

Bij deze pietà vergrootte de elegante afstand de intimiteit en de tederheid, gek genoeg.



It’s getting stronger; the degree of enjoyment in a museum of modern art does not outweigh the pleasure I experience in a museum with old masters.
Yesterday I spent a whole afternoon walking around the Bode Museum – the museums have been open again since Friday – and you can hardly get me happier. The Bode Museum, at the head of the Museum Insel, mainly houses sculptures from the late Middle Ages, in transition to the Renaissance. Germany calls this the Spätgotik and a new exhibition is devoted to this in the Gemäldegalerie, which I can visit on Wednesday. They limit themselves to work that was made between 1430 and 1500.
This museum is still a bit old-fashioned, not yet subject to recent renovations. The gentleman in the cloakroom has an electric heater at his feet and you can pass the coat through a window that is much too small.

I could show dozens of images that I have examined closely. Much more famous and important and also more beautiful than this pietà, by a sculptor Leonardo del Tasso, unknown to me.`


The dead Jesus on Mary’s lap is surrounded by his most beloved Apostle John and Mary Magdalene, with their tearful faces. You often see that. But what I never saw before is that Jesus seemed to float. You don’t touch what is sacred. I could not get close enough to see if the body of Christ also touched Mary’s womb, her hands are folded and stay away from the cold, stiff body. His right arm is also just above her knee. The hands of Mary Magdalene and John follow the shapes, but keep their distance. I saw another wooden sculpture, of Riemenschneider, where Saint Luke does not touch his newly written gospel, there is a piece of his mantle deliberately between the book and his hand.`


In this pietà, the elegant distance increased intimacy and tenderness, strangely enough