Dit zijn Poly en Christophe. Zij kochten twee conservenblikken in galerie Jean Brolly en nodigden me uit te komen dineren, met Jean Paul, de assistent van galerie. Ik heb nog nooit zo’n vrolijk huis gezien; overal is kleur. Alsof ik in mijn eigen werk stapte. Het mooie vond ik dat er geen enkele hiërarchie is in waar ze van houden. Ingelijste tekeningen van de kinderen naast goed werk van kunstenaars (Toroni, Chardon), een opblaas’ Jeff Koons, een foto van Ikea, echt alles door elkaar. En heel lekker eten.

 

Poly and Christophe.
They bought two food can – gouaches in gallery Jean Brolly and invited me for dinner with Jean Paul, the gallery assistant. I have never seen such a cheerful house; there is color everywhere. As if I stepped into my own work. I liked the fact that there is no hierarchy in what they like. Framed drawings of the children in addition to good work by artists (Toroni, Chardon), an inflatable Jeff Koons, a picture of Ikea, really everything together in an attractive mix. And good food!

 

En dit uitzicht!

 

 

 

 

Het hoofdkwartier van de Communistische Partij Frankrijk kende -voor hen- betere tijden. Opgericht in 1920,  hebben ze het lang volgehouden en het symbool van de hamer en sikkel pas in 2013 van hun lidmaatschapskaarten gehaald. De bovenste etages zijn onderverhuurd en de naam is veranderd in: Institute Research Marxistes.

In 1968 gaf de partij de Braziliaanse architect Oscar Niemeyer de opdracht een gebouw te ontwerpen voor een stuk vrijgekomen grond in de 19e eeuwse wijk, vlakbij Parc Buttes Chaumont. Het is een verrassing als je daar uit de metro stapt; de donkergrijs spiegelende wand in een aantrekkelijke curve en ervoor een nèt niet half ei, spierwit, met terzijde een kietelende wimpel . De ingang is als naar een grot; een donkere betonnen trap naar beneden onder een bescheiden witte luifel.

.

 

Het betonnen plateau krult aan de uiteinden een beetje op, als een tapijt, en dan staat het enorme gebouw op betonnen ‘stutten’, zodat het net een beetje zweeft. Echt mooi, je kijkt er onder door.

 

 

Binnen is het donker, er komt wat indirect licht door glazen stroken. De vloer is bedekt met een beetje lelijk groen vast tapijt. Hier en daar geweldige zitjes, betonnen tafels en merkwaardige staande schemerlampen, allemaal van de hand van Niemeyer. Ruwe betonnen wanden contrasteren met de witte ‘dome’ die er middenin staat.

 

 

 

 

 

In die dome is ‘the Head Quarters central debating chamber’ en die komt rechtstreeks uit Kubrick’s 2001 Space Odyssey (ook uit 1968!). Schuifdeuren schuiven naar beide zijden en dan sta je in een halfronde ruimte waar het licht gefilterd wordt door duizenden plaatjes aluminium.
Afgezonderd van de echte wereld.

 

foto Florian Thate

foto Florian Thate

foto Florian Thate

 

Dat laatste heb ik een beetje moeten verzinnen, want we hadden pech; ze zijn nogal streng en je kunt alleen maar in de vergaderkamer als je dat van te voren aanvraagt: contact@sicc.espaceniemeyer.fr

Florian -een collega-resident- had meer geluk en maakte bovenstaande foto’s!
En ik ga nog een keer terug voor een echte rondleiding want dan kom je ook op het -beetje Corbusier achtige- dakterras en in het partijleden-restaurant.

 

The headquarters of the Communist Party France knew better times. Founded in 1920, they have long maintained the symbol of the hammer and sickle on their membership cards (till 2013). The top floors are subleased and the name has been changed to: Institute Research Marxistes.

In 1968, the party commissioned the Brazilian architect Oscar Niemeyer to design a building for a piece of vacant land in the 19th century district, near Parc Buttes Chaumont. It is a surprise when you get off the metro there; the dark gray glass wall in an attractive curve and in front of it a not-half-egg,  white, with a tickling sculpture aside. The entrance is like a cave; a dark concrete staircase down under a modest white canopy. The concrete platform curls up at the ends, like a carpet, and then the huge building stands on concrete supports, so that it just floats a little. Really nice; you look underneath it. Inside is no daylight, apart from some indirect light through glass strips. The floor is covered with an ugly green carpet. Here and there great seats, concrete tables and peculiar standing floor lamps, all by Niemeyer. Rough concrete walls contrast with the white ‘dome’ in the middle.
In that dome is ‘the Head Quarters central debating chamber’ and that comes directly from Kubrick’s 2001 Space Odyssey (from 1968!). Sliding doors to both sides and you are standing in a semicircular space where the light is filtered through thousands of aluminum plates.
Secluded from the real world.
The latter I had to made up a bit, because they were  rather strict and you can only get in the conference room if you request this in advance: contact@sicc.espaceniemeyer.fr

Florian – a fellow resident – was more lucky and made the photos above!
I go back for a real tour because then you also get to the Corbusier-like roof terrace and in the (former) partymembers restaurant.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deze knappe man is de maker van het vrijheidsbeeld,
de beeldhouwer Frédéric Bartholdi

en dit is zijn moeder.

 

Het is een bekend verhaal, maar na mijn bezoek aan het leuke Musée des Arts et Métiers, -waar ik naar toe ging voor de modellen van de totstandkoming van The Statue of Liberty-, schrijf ik er toch graag wat over.

Het moet wat zijn geweest in die tijd, een beeld van zulke afmetingen.

Het begon in 1869 toen hij -ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal- een monumentaal beeld van een vrouw ontwierp, met een toorts in haar hand (er werd om een vuurtoren gevraagd). Bij gebrek aan voldoende fondsen werd het hele plan afgeblazen.

Een paar jaar later ziet hij een nieuwe kans, als een Frans historicus (de Laboulaye) het idee lanceert de Verenigde Staten ter gelegenheid van het 100 jarig bestaan een cadeau te geven  dat ‘Liberty Enlightening the world’ moest gaan heten.

Hij  maakt voorstudies in alle formaten, werkmodellen op een kwart van de benodigde hoogte en het uiteindelijke 46 meter hoge beeld in gips. Op het gipsen origineel werden met hout -de vormen precies volgend- mallen getimmerd, die ‘het negatief’ opleverden waarbinnen platen koper in de juiste vorm werden geslagen. De delen van dun koper werden in New York met klinknagels (een vinding van Eiffel) met elkaar verbonden. Eiffel bedacht ook een licht stalen frame om het hele gevaarte te kunnen dragen en van binnenuit toegankelijk te maken.

 

De werkplaats van Gaget Gauthier et Cie vlakbij parc Monceau  huisvest nog enige tijd het geassembleerde beeld, hoog uittorende boven de wijk, in afwachting van demontage en verscheping.

 

Van de gipsen originelen is niet veel bewaard gebleven. In Musée des Arts et Métiers een vinger. In het museum in Colmar, de geboortestad van Bartholdi hangt nog een oor.

 

De vervaardiging van het gipsen en het koperen beeld zijn in maquettes te zien in het Musée des Arts et Métiers. Waar dat vandaan komt weet ik niet, maar ik kan heel lang blijven kijken naar scenes-op-schaal, miniatuurmodellen, modelbanen, poppenhuizen.  Deze zijn met grote liefde natuurgetrouw in elkaar gezet (1:16):

This handsome man is the creator of the statue of liberty, the sculptor Frédéric Bartholdi. It is a familiar story, but after my visit to the nice Musée des Arts et Métiers, where I went for the models of the creation of The Statue of Liberty, I would like to write something about it. It must have been something at that time, an image of such dimensions. It began in 1869 when – on the occasion of the opening of the Suez Canal – Bartholdi designed a monumental statue of a woman with a torch in her hand (a lighthouse was requested). In the absence of sufficient funds, the entire plan was canceled.

A few years later, he sees a new opportunity, when a French historian (the Laboulaye) launches the idea to give the United States a present on the occasion of the 100th anniversary, that was to be called ‘Liberty Enlightening the world’. He makes preliminary studies in all formats, working models at a quarter of the required height and the final 46 meters high image in plaster. Exactly  following the plaster original molds were made with wood – which produced ‘the negative’ in which plates of copper were punched into the correct shape. The parts of thin copper were connected to each other in New York with rivets (an invention by Eiffel). Eiffel also designed a light steel frame to be able to carry the entire colossus and to make it accessible from the inside. The workshop of Gaget Gauthier et Cie near parc Monceau houses the assembled statue for some time, towering high above the neighborhood, awaiting dismantling and shipping. Little has been preserved of the plaster originals. A finger in Musée des Arts et Métiers. Another ear hangs in the museum in Colmar, the birthplace of Bartholdi.

The manufacture of the plaster and the copper statue can be seen in scale models in the Musée des Arts et Métiers. Where it’s coming from, I do not know, but I can keep looking at scenes on a scale for a long time (1/16). These are faithfully put together with great love and care for detail:

 

 

 

Foto’s in het atelier:

 

 

Het hoofd werd tentoongesteld op de Exposition Universelle de Paris van 1878,  om de Fransen kennis te laten nemen van het enorme project.  Op de plek waar haar rechterarm met toorts moest komen was tijdelijk een doek gespannen. Via het kleine hokje ervoor kreeg je toegang tot het binnenwerk.

De hand en toorts werd alvast vooruit gezonden om fondsen te werven en getoond op de ‘Centennial Exhibition’ in Philadelphia. De Amerikanen hadden aanvankelijk helemaal niet zo’n zin in dit cadeau, ze moesten zélf opdraaien voor de nog te bouwen basis waarop het beeld geplaatst zou worden.

 

 

 

 

 

 

 

De 350 delen verpakt in 300 kisten worden uiteindelijk verscheept van Rouen naar New York. Daar moet het nog een jaar lang in een opslag wachten op de uiteindelijke montage omdat de bouw van de piëdestal vertraagd was.
Met het wegtrekken van een enorme voile in de driekleur van het gezicht van Madame Liberty, werd het beeld  feestelijk onthuld in 1886.

The head was exhibited at the Exposition Universelle de Paris in 1878, to introduce the French to the enormous project. On the spot where her right arm had to come with a torch, a cloth was temporarily stretched. Through the small box in front you got access to the inside. The hand and torch were already forwarded to raise funds and shown at the ‘Centennial Exhibition’ in Philadelphia. The Americans initially did not look forward to this gift at all, they had to pay for the pedestal on which the image would be positioned.
The 350 parts packed in 300 cases are finally shipped from Rouen to New York. There it has to be stored for a year for the final assembly because the construction of the pedestal was delayed.
With the disappearance of a huge voile in the tricolor of Madame Liberty’s face, the image was festively revealed in 1886.

 

 

In Parijs woonachtige Amerikanen zorgden voor een tegenprestatie. Er werd in 1889 een ander Vrijheidsbeeld op een kwart van de maat van het origineel gegoten in brons en geplaatst op een brug over de Seine aan de westkant van de stad. Aanvankelijk kijkend in de richting van het centrum van Parijs, werd het beeld in 1937 omgedraaid richting New York! Nu staat het op een eilandje dat om het bruggenhoofd is aangelegd en daar zag ik het voor het eerst, toen het water in de Seine er nog overheen spoelde.

 

 

 

 

 

Americans living in Paris provided a counterpart. In 1889 another Statue of Liberty was cast in bronze on a quarter of the size of the original and placed on a bridge over the Seine on the west side of the city. Initially looking in the direction of the center of Paris, the statue was turned in 1937 towards New York! Now it stands on an island that was built around the bridgehead where I saw it for the first time, when the water in the Seine still washed over it.

 

 

 

 

 

 

The death of the last Centaur (1914), in het atelier van Emile Antoine Bourdelle. Chiron, half mens/half paard is gewond door een gifpijl van Herakles. Het lichaam getordeerd, zijn rechterarm houdt de lier vast die op zijn rug rust. Hij is door zijn hoeven gezakt, zijn hoofd ligt in een merkwaardige hoek op zijn schouder, gelaten afwachtend, berustend zo lijkt het.

 

 

De Pietà de Villeneuve les Avignon (rond 1450) in het Louvre. De drie omringende figuren, Johannes, Maria en Maria Magdalena zijn alleen in hun verdriet, alle drie ingetogen, stil. Johannes probeert voorzichtig met zijn vingers door het aureool heen, de doornenkroon weg te nemen. Het is bijna of hij de snaren van een harp bespeelt. Met zijn andere hand ondersteunt hij het hoofd van Christus. De tranen van Maria vermengen zich met het bloed uit de wond van Christus.

 

 

 

 

 

Vandaag, bij het zien van de centaur, moest ik aan dit werk van mijzelf denken. Toen ik er aan bezig was, in 2006, besloot ik de ezel in stukken ondersteboven te hangen nadat ik een documentaire had gezien, waarin een filmmaker voor het eerst toegang kreeg tot het Amerikaans Militair hospitaal in Irak, Baghdad ER. Hij filmde de hel.

 

 

 

The death of the last Centaur (1914), in the studio of Emile Antoine Bourdelle. Chiron, half human / half horse is wounded by a poison arrow from Herakles. The body twisted, his right arm holds the winch resting on his back. He has sunk through his hooves, his head is lying on his shoulder in a peculiar corner, resigned it seems.

The Pietà de Villeneuve les Avignon (around 1450) in the Louvre. The three surrounding figures, John, Mary and Mary Magdalene are alone in their grief, all three subdued. Johannes carefully tries -with his fingers through the halo- to take away the crown of thorns. It is almost as if he plays the strings of a harp. With his other hand he supports the head of Christ. The tears of Mary mingle with the blood from the wound of Christ.

Today, at the sight of the centaur, I had to think of this work of myself. When I was working on it, in 2006, I decided to hang the easel upside down after seeing a documentary in which a filmmaker first had access to the American Military Hospital in Iraq, Baghdad ER. He filmed hell.

 

Misschien komt het omdat ik vannacht naar de drie-delige (Netflix) documentaire keek over de aanslagen in Parijs op 13 november 2015, wat me zeer aangreep. Ik hoorde in echo dezelfde sirenes klinken door mijn open ramen en ik drink een glaasje wijn op dezelfde terrassen. In ieder geval moest ik denken aan de apocalyptische beelden die ik in januari zag in een installatie van de Deense kunstenaar Jesper Just, in Filmmuseum Eye.  Bij de Chinese stad Hangzhou heeft een projectontwikkelaar een stuk van Parijs laten nabouwen. De Eiffeltoren natuurlijk (op iets kleinere schaal), fonteinen, lange ‘Haussmann’ boulevards, met het verschil dat er overal was uit de ramen hangt en Chinese reclames de gevel sieren. Er is nog veel braakliggend land doordat bouwwerkzaamheden halverwege onderbroken werden of projecten niet doorgingen. En leegstand, omdat het te duur geworden is er te wonen. Al met al tamelijk bedroevend. Onderstaande foto maakte ik in de (video)installatie over dit fenomeen.

 

 

Maybe it’s because I watched the three-part (Netflix) documentary last night about the attacks in Paris on November 13, 2015, which really struck me.
I heard in echo the same sirens sound through my open windows and I drink a glass of wine on the same terraces. In any case I had to think of the apocalyptic images that I saw in January in an installation by the Danish artist Jesper Just, in Filmmuseum Eye. In the Chinese city of Hangzhou, a project developer has had a piece of Paris reconstructed on a smaller scale. The Eiffel Tower of course, fountains, long ‘Haussmann’ boulevards, with the difference that there was laundry hanging out of the windows and Chinese advertising adorn the façade. There is still a lot of wasteland because construction work was interrupted halfway or projects did not continue. And vacancy, because it has become too expensive to live there. All in all, rather sad. I took the picture in the (video) installation about this phenomenon.

 

Yves Saint Laurent     Een bolero uit de herfst/winter collectie 1991-92

 

 

Groter kon het contrast niet zijn. We wandelden van het vorig jaar geopende Musée Yves Saint Laurent naar Palais Galliera, het modemuseum van Parijs, waar de Belgische ontwerper Martin Margiela een tentoonstelling maakte met zijn werk van de afgelopen twintig jaar.
Van de Franse elegante chic en perfectie naar de bevrijdende Vlaamse anti-esthetiek.

Martin Margiela is een Belgisch ontwerper die de beroemde ‘zes’ van de academie in Antwerpen (Dries van Noten, Ann de Meulemeester, Walter van Beirendonck) nét een jaar voorging. Het is bij hem alsof het maken van een kledingstuk helemaal opnieuw uitgevonden en gedefinieerd wordt. Alle onderdelen en aspecten (patroon, stiksel, stof, maatvoering, binnen-buitenkant) worden tegen het licht gehouden. Met brille en humor en plezierige nieuwsgierigheid naar wat er gebeurt als je iets omdraait, binnenstebuiten keert, onaf laat of extreem uitvergroot. Geraffineerd gebruik makend van prints, tweedehands kleding, een bijna versleten theaterkostuum collectie, en bestaande objecten. Zo wordt een dekbed met een paar kleine ingrepen een behaaglijke dekbedjas, en worden oude, zwartleren handschoenen een sexy truitje. Echt een inspirerende, spannende tentoonstelling waarin conceptueel werk onverwacht aantrekkelijk en fysiek wordt. En dan wist hij bovendien geheel passende vormen te vinden voor het presenteren van de collecties, tegen alle modeconventies in.

 

 

Fashion kings

The contrast could not be bigger. We walked from the Musée Yves Saint Laurent, which opened last year, to Palais Galliera, the fashion museum in Paris, where the Belgian designer Martin Margiela made an exhibition with his work of the past twenty years.
From the French elegant chic and perfection to the liberating Flemish anti-aesthetics.

Martin Margiela is a Belgian designer who graduated a year before the famous ‘six’ of the Antwerp Academy (Dries van Noten, Ann de Meulemeester, Walter van Beirendonck). It is with him as if making a garment is completely re-invented. All parts and aspects (pattern, stitching, sizing, fabric) re-defined. With brilliance and humor and pleasant curiosity about what happens when you turn something inside out, keep it unfinished or enlarge it extremely. Sophisticated use of prints, second-hand clothing, an almost worn out theater costume collection, and existing objects. For example, a duvet with a few small interventions becomes a duvetcoat, and old, black leather gloves turn into a sexy sweater. Truly an inspiring, exciting exhibition in which conceptual work is unexpectedly attractive and physical. And then he also managed to find completely fitting forms for presenting the collections, against all fashion conventions.

 

 

 

How to make your own Margiela Sock Sweater, uit hun magazine, 2004.
Wartime knitting as the ultimate do-it-yourself clothing project.

 

 

The Barbie’ Collection (herfst/winter 1994) waarin hij de kleren van de barbiepop  nauwgezet uitvergroot, met inachtneming van alle details.

The Barbie ‘Collection (autumn / winter 1994) in which he carefully enlarged the clothes of the Barbie doll, taking into account all the details.

 

 

 

 

 

 

Nog even terug naar Fondation Cartier, gebouwd door Jean Nouvel aan het begin van de jaren ’90; een tamelijk bescheiden gebouw. Met een slimme, hoge, losstaande glazen wand waarachter een enorme cederboom staat. De wand en het uitbundige groen sluiten de drukke boulevard buiten. Rondom is een tuin die ontworpen is door de Duitse kunstenaar Lothar Baumgarten (!). En in die tuin staat dit kleine houten huisje.

 

Op de aarde van de vloer van het huisje wordt een animatie film geprojecteerd van iets wat een graf blijkt te zijn, dat liefdevol wordt versierd met schelpen en bloemen. De camera zoemt uit en stijgt boven de bomen uit, waar nog eenzelfde rode bloem -maar nu van reuze formaat- hoog in de kruin van een boom hangt. Nog verder gaat de camera en zie je dat het graf op een eiland ligt, in zee. Een onbeduidend stipje op de planeet ondersteund door muziek van Steve Reich.
Het is de tombe voor Zghougou, de kat van filmregisseur Agnès Varda. Zij maakte vorig jaar de zo sympathieke film Visages, villages.

 

 

Back to Fondation Cartier, built by Jean Nouvel at the beginning of the 90s; a fairly modest building. With a smart, high, separate glass wall behind which a huge cedar tree stands. The wall and the exuberant greenery exclude the busy boulevard. Around it is a garden designed by the German artist Lothar Baumgarten (!). And in this garden is this small wooden house. On the floor of the house an animation film is projected of something that turns out to be a grave, lovingly decorated with shells and flowers. The camera zooms out and rises above the trees, where the same red flower – but now of giant size – hangs high in the crown of a tree. Still further the camera goes and you see that the grave is on an island, in the sea. An insignificant dot on the planet supported by music by Steve Reich.
It is the tomb for Zghougou, the cat of film director Agnès Varda. Last year she made the so sympathetic movie Visages, villages.

 

 

Vanmorgen stond ik om half negen een tijdje bij de roltrap van het metrostation
La Défense en zag duizenden werknemers omhoog komen en verdwijnen in de hoge, glimmende glazen dozen. Ononderbroken stromen zijn dat.
En ik had zin om te tellen:
zeven op de tien mensen is met een telefoon bezig, kijkt er op of praat er tegen
vier op de tien mensen heeft een oortelefoon in of koptelefoon op
een op de dertig rookt een sigaret
een op de vijftig rookt een nep-sigaret
een op de vijfentwintig glimlacht naar zijn of haar telefoon
een op de veertig vrouwen draagt hoge hakken
een op de vijftig mensen heeft twee telefoons, in beide handen een
een op de twintig mensen neemt de trap in plaats van de roltrap
een op de veertig, vijftig mannen is aantrekkelijk
ik zag éen mevrouw die een boek las op de roltrap
niemand kijkt om zich heen
iedereen heeft een tas of rugzakje
acht op de tien mensen draagt donkerblauwe of zwarte kleding
een op de driehonderd vrouwen draagt een hoofddoek
niemand draagt een hoed, heel soms een jongen met een pet
twee op de driehonderd mensen zeggen iets tegen elkaar

 

 

Het is het werkterrein van Paulien Oltheten,
die daar op onnavolgbare wijze beeldend verslag van doet.
Zij verbleef vorig jaar in het Cité.

8  juli: Paulien has won the Arles New Discovery Award 2018 with her series
La Défense, le regard qui s’essaye.

http://www.paulienoltheten.nl

 

Statistics

This morning, at half past eight, I was looking at the escalator of metro station La Défense
and saw thousands of employees come up and disappear in the high, shiny glass boxes.
Continuous flows are that.
And I felt like counting:

seven out of ten people are busy with a phone, look at it or talk to it
four out of ten people have earphones in or headphones on
one in thirty smokes a cigarette
one in fifty smokes a fake cigarette
one in twenty-five smiles at his or her phone
one in forty women wears high heels
one in fifty people has two phones, one in both hands
one in twenty people takes the stairs instead of the escalator
one in forty, fifty men is attractive
I saw one lady reading a book on the escalator
everyone has a bag or backpack
eight out of ten wears black or blue
one in three hundred women wears a headscarf
nobody wears a hat, sometimes a boy with a cap
two out of three hundred people say something to each other

It is the working field of Paulien Oltheten,
who reports visually in an inimitable way.
She was a resident in the Cité last year.
http://www.paulienoltheten.nl